Bijna-dood-ervaring

In 2003 was ik helemaal uitgeput; lichamelijk en geestelijk. Daarom werd ik verwezen naar het herstellingsoord “De Herberg”, waar ik 6 weken ben geweest.  In de eerste week kreeg ik twee bijzondere ervaringen.

Op 11 November kreeg ik mijn eerste BDE (een zeer korte), gevolgd door een tweede op 13 November. Deze BDE is mijn uitgebreidste en meest bijzondere BDE; dit is tevens de meest ingrijpende ervaring en heeft daardoor ook de grootste verandering in mijn leven gebracht van alle ervaringen die ik ook verder nog gehad heb.

De korte BDE  gebeurde tijdens mijn middagslaap. Ik dacht in die tijd, dat het hele bijzondere dromen waren, terwijl ik aan de andere kant me ook bewust was, dat het geen droom was en dat ik echt ergens anders was. Pas jaren later begreep ik dat het BDE’s waren.
Ik sliep enorm diep; zó diep, dat het helemaal zwart om me heen was. Heel intens zwart. Zelfs je dromen zou je niet kunnen zien. Ik was heel ver weg.
Ik voelde dat me iets heel bijzonders was overkomen, maar ik kon er niet de vinger op leggen, wat dat dan was geweest. Maar die duisternis voelde zó bijzonder… het gaf me rust, intense rust…en vooral veel Liefde…. Ik wist met geen enkel woord te benoemen, wat er nu gebeurd was. Heel raar was dat.

Op 13 November 2003 kreeg ik mijn meest bijzondere BDE.  Ik was die dag extreem moe, duizelig en ik voelde me steeds, alsof ik elk moment flauw zou kunnen vallen. Ik voelde me ook misselijk en ik had pijn in mijn armen en een soort kramp/insnoerend gevoel in mijn bovenlichaam. Daarom ben ik meteen weer gaan slapen. Ik sliep heel erg veel in die tijd. Mijn hart ging enorm tekeer en ook liggend bleef dat zo; het leek of ik mijn hart kon hóren bonken maar dan buiten mezelf op een metertje afstand… En het dreunde door mijn hoofd. Ik ervoer, dat ik van buiten mijn lichaam mijn eigen hart kon horen bonken.

Ik viel weer in een diepe, maar vreemde “slaap”. Er kwamen en gingen schaduwen over me heen en dan werd het weer lichter.  Dat was heel apart, want ik lag met mijn gezicht naar de muur waar geen raam was. Toch “voelde” ik de zon door de muur heen schijnen en zwakker of krachtiger zijn naar gelang waar de schaduwen van de wolken en de bomen voor de zon waren.

Toen ik met mijn gezicht naar de muur lag, “wist” ik gewoon zeker, dat er een engel achter mij op de stoel bij mij zat. Ik wist het zo zeker, dat ik niet eens hoefde te kijken.

Daarna werd het weer  héél héél erg donker, net als in de ervaring van twee dagen eerder, maar ook nu ervoer ik dat niet als  beangstigend, wat ik normaal gesproken wel zou zijn. Toen ik in die duisternis kwam, zei ik meteen tegen God, dat ik weet dat Hij overal bij mij is , dus ook hier!

Terwijl ik dat dacht, zag ik een lichtpuntje en alles ging zo ontzettend snel, dat nog voor ik me dat goed en wel realiseerde, was ik al aangekomen in een hele grote lichte ruimte.

De ruimte was heel groot; ik kreeg de indruk dat er een hele grote lichtkoepel overheen was, maar dan zonder glas; het was gewoon de open ruimte, maar toch leek het alsof je binnen was; het voelde heel beschut.

Ik stond als het ware op een plaats, waar je net binnenkomt; vlakbij de deur, maar die heb ik niet gezien en ik weet ook niet, of ik door een deur naar binnen ben gekomen; ik was gewoon daar.
Links van me was een soort afscheiding en links voor me waren een aantal engelen en voor me was naar mijn idee God zelf.
Ik was zóóóó welkom, alsof ik na een lange reis weer terug was van weggeweest. Ik hoorde helemaal bij hen, maar toch kon ik nóg geen deel uitmaken ván hen.
Ik voelde een enorme Liefde en Warmte en een intens gevoel van er volkomen jezelf te mogen zijn; hier kón je niets verbergen… Ik werd er volkomen geaccepteerd zoals ik werkelijk ben. Ik voelde me zelfs gelijkwaardig aan de engelen en God zelf….
Er was wel verschil in hen en mij, maar niet op een manier, zoals wij dat hier op aarde ervaren.

De engelen waren bezig met een groot feest voor te bereiden, omdat ik eraan kwam! Die feestvreugde was zó enorm, dat raakte me heel erg. Dat er een plaats is, waar je zóó welkom bent, dat had ik nog nooit in mijn leven meegemaakt. Ik voelde me zó geliefd, gewenst, geaccepteerd…

De “engelen” en “God” en zelfs ikzelf waren allemaal stralend wit; de hele ruimte was stralend wit; er waren geen schaduwen, maar toch was het  niet oogverblindend. Ik kon geen gezichten zien van hen.

Hier zou je dat als afstandelijk en onpersoonlijk ervaren. Maar dat was het Boven absoluut niet; eigenlijk had je geen gezicht nodig; ook geen vorm van een lichaam.
God betekent “IK BEN” en dat ervaarde ik daar ook je “bent”. Dat was álles en meer is er niet…

De communicatie ging ook heel apart; dingen die niet voor mij bestemd waren, die hoorde ik niet, maar ik zag wel, dat er communicatie was. De dingen die er tegen mij gezegd werden, die hoorde ik niet; ze werden niet hardop uitgesproken, maar toch wist ik wat er tegen me gezegd werd…

God vroeg aan mij;

Stel”, dat je kon kiezen, zou je dan op Aarde willen blijven of naar Boven komen?


Hier refereerde God aan een ervaring die ik in 1999 heb gehad, de moeilijkste periode van mijn leven, omdat één van onze kinderen langdurig moest worden opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik was ook in die tijd uitgeput. In die tijd bracht ik ’s morgens de kinderen naar school en ging daarna terug naar bed. Ik zette dan de wekker, omdat ik anders niet op tijd wakker was om de kinderen weer open te doen, als ze thuiskwamen. Op een morgen hoorde ik in mijn slaapkamer ineens een stem die vroeg; “wat wil je, wil je Boven komen of hier blijven? ” Ik antwoordde toen; “ja, daág, dat kan toch niet, ze hebben me hier nog nodig….” God antwoordde toen: “je zult aan rustige wateren en aan grazige weiden komen(uit psalm 23) en ik ervoer heel sterk, dat God zelf voor onze zoon zou zorgen….

Nu kwam God dus terug op die vraag en ik antwoordde God, dat ik die vraag weer terug wil leggen bij Hem. Ik wil het niet meer zelf kúnnen beslissen. Maar ik wilde God wel laten weten, dat na alles wat wij in ons gezin hebben meegemaakt, bepaald niet bemoedigend voor ze is, áls Hij mij nu thuishaalt. Ik herinnerde me alles van het leven hier op Aarde nog beter, dan wanneer ik hier op Aarde ben…
Ik voelde me ook volkomen vrij om aan God te vertellen, wat ik vond. Dat vond ik heel bijzonder; God koos ervoor om “gewoon” met mij om te gaan, als gelijkwaardig, maar toch is Hij God; Hij koos ervoor om echt contact met mij te hebben…

Nadat ik geantwoord had, was er overleg tussen de engelen en God, waarbij er gecommuniceerd werd waarbij ik niet betrokken werd. Dat was helemaal niet vervelend; ik wist heel zeker, dat wat er ook besloten werd, dat het pure LIEFDE was.

Ondertussen genoot ik van de Liefde, Warmte, Echtheid, Zuiverheid, Openheid, Acceptatie, Wijsheid, Vreugde, Verbondenheid en nog veel meer….

Ik kreeg te “horen” dat ik een nieuwe opdracht meekreeg en dat het niet makkelijk voor me zou worden hier op Aarde.

Toen de communicatie klaar was, vroeg ik aan God, of ik nog dichter bij Hem mocht komen, maar dat bleek niet te kunnen, omdat ik dus terug ging naar de Aarde. Het werd me ingegeven, dat dat nu niet goed voor me was.
Nu weet ik,  dat ik zo’n intense heimwee zou hebben gekregen, dat ik het daardoor nu niet zou kunnen overleven zonder die enorme Liefdebron….

En toen lag ik ineens weer in mijn bed. Ik voelde me dodelijk vermoeid, zo vertelde ik de eerste persoon die ik daarna sprak…

Daarna heb ik alleen mijn man verteld wat er gebeurde en nog twee andere mensen. Daarna heb ik er een jaar lang niet meer over gesproken.


Desirée

(Namen zijn om privacy-redenen veranderd)