1 april 2009
Deze BDE kreeg ik nog maar heel kort geleden; in de nacht van 26 op 27 Maart 2009.
Het is een korte BDE en ik ben er enorm van geschrokken…
Dit was de eerste keer, dat ik een BDE kreeg, op het moment dat ik weet, wat een BDE is.
Omdat ik voor mijn slaapapneu behandeld word met een CPAP (een apparaat wat er voor zorgt, dat er onder druk lucht naar binnen geblazen wordt, zodat de luchtweg open blijft) had ik helemaal niet verwacht, dat ik nog een BDE zou kunnen krijgen.
De druk van het apparaat is begin Februari flink verlaagd en dat was toch niet helemaal goed. Ik werd ook weer steeds vermoeider en begon ook al weer ’s middags zo’n 2 uur bij te slapen; foute boel dus.
Ik liep met een groep van ongeveer 10 anderen door de rivier. Het water kwam tot halverwege onze enkels en knieën.
We kwamen langs een plek waar het leek, alsof er een brug over de rivier was, maar dan ontbrak de brug.
Toen we verder liepen, gingen de anderen naar de kant van de rivier en daardoor zag ik toen pas, dat het allemaal beren waren. Donkerbruine, goedaardige, rechtopstaande beren, die op de oever enthousiast werden begroet door hun soortgenoten. De beren waren even groot als ik en je zou zo met ze kunnen knuffelen….
Het licht wat achter hen was, leek een soort mist, waardoor de zon scheen, maar dan zonder mist. Het was heel bijzonder dat licht.
De oever was makkelijk te bereiken en je kon zo makkelijk het vaste land op. Daarachter was een licht glooiende helling,. waar je best ver overheen kon kijken.
Omdat er niemand was, die mij kwam begroeten, liep ik wat verder door de rivier. Net nadat ik de beren gepasseerd was, zag ik ineens een LEEUW op me afkomen! Ik schrok me helemaal naar, omdat ik in eerste instantie dacht, dat hij op me afsprong. Maar dat was dus niet het geval. Hij keek naar me en direct in mijn grote schrik, realiseerde ik me, dat het Jezus was!
Maar toen was ik al weer terug in mijn bed…. Ik was echt zó geschrokken… In de eerste plaats omdat ik van Hem schrok, terwijl je zó graag bij Hem wilt zijn en aan de andere kant omdat ik weer een BDE kreeg….
Hij was een hele grote leeuw, met lange manen, waar ik het liefst in had willen kruipen en om Zijn nek had willen vallen….
Wat ook bijzonder was, was dat je niet nat uit het water kwam. Die beren waren ook niet nat; hoefden zich ook niet uit te schudden om zich van het vele water te ontdoen… Dat realiseerde ik me later pas.
Nu ik erop terug kijk, denk ik dat Jezus me wel even “gedag” kwam zeggen, maar we wisten allebei, dat ik hier niet zou blijven. Het was ook helemaal niet mijn bedoeling om Boven te komen…
Dat vond ik ook bijzonder, dat toen de beren begroet werden, dat ik toen zelf helemaal niet ging kijken of er iemand was, die ik kende.
Ondanks dat ik dat wist, was er ook hier weer die intense verbondenheid onder elkaar. Het was gewoon “goed” om met elkaar b.v. door het water te lopen. Het waden was ook helemaal niet zwaarder lopen, dan normaal op een pad.
En het Licht was ook erg bijzonder. Dat had ik nog niet eerder zo gezien…
Wat ik erg moeilijk vind, is dat ik weer zo’n ervaring heb gehad en dat ik wéér terug ben gekomen… De heimwee wordt er alleen maar groter door.
Het is zó héérlijk om daar te zijn en eigenlijk kan ik het gewoon niet meer aan, om toch steeds weer terug te komen. Maar ik wil ook nog hier blijven…
Een lied wat mij bij deze BDE heel erg raakt, is lied 642 uit Opwekking;
Al mijn zonden, al mijn zorgen, neem ik mee naar de rivier.
Heer, vergeef mij en genees mij. Vader, kom, ontmoet mij hier
Want dit water brengt nieuw leven en verfrist mij elke dag
‘t Is een stroom van uw genade, waar ‘k U steeds ontmoeten mag.
Refrein; Here Jezus, neem mijn leven. Ik leg alles voor U neer
Leid mij steeds weer naar het water; ‘k wil U daar ontmoeten Heer.
25 maart 2009
Deze BDE is mijn favoriet, na de BDE in “de Herberg”. Maandenlang, ik denk tot wel ruim een half jaar lang, viel ik ’s avonds altijd in slaap met het beeld van deze BDE in mijn gedachten!!
Vanaf ons dakterras keek ik de polder in, waar ik schrok van een grote rookpluim! Ik was met nog andere mensen samen en ik besloot om even te gaan kijken, zodat we misschien hulp zouden kunnen bieden.
Ik vloog erheen en vond het heel bijzonder om onderweg vanuit de lucht de polder met allerlei boerderijen en landerijen e.d. te zien!
Ik naderde een grote boerderij met schuren en stallen die allemaal in brand stonden… Er waren paarden bij, die gelukkig wisten te ontkomen en de mensen waren daar bezig om andere dieren ook te redden. De dieren renden de wei achter de boerderij in.
De boerderij was moeilijk te bereiken over de weg. Er lag een brede vaart langs met een smal fietspad erbij, vanuit de kant gezien waar ik keek. Ik ben teruggevlogen om hulp te halen en toen ging er nog iemand met mij mee om te helpen.
Maar de boerderij was echt helemaal uitgebrand, er was geen redden meer aan. Alle hout was verpulverd en het pand stond op instorten.
Toen we op het erf aankwamen, bleek dat er een gezin woonde met 13 kinderen! Ze waren gelukkig allemaal gered, maar hadden dus geen onderdak meer. Alle gezinsleden werden verzameld en ik nodigde ze uit, om dan bij ons te komen logeren voorlopig.
We gingen lopend onderweg langs de vaart, over het fietspad. Een eind verderop kwamen we bij een grenspost, zo heb ik het ervaren. Er was een slagboom en er waren bewakers bij de slagboom. Er was geen spannende sfeer; we moesten alleen wachten totdat er het één en ander geregeld was, maar dat deed de vader van het gezin.
Wij gingen toen in het gras zitten, omdat we moesten wachten op toestemming om door te kunnen gaan. De vader kwam ook bij ons zitten en hij ging het één en ander delen. Ik zeg hier delen, omdat er weer communicatie was, wat niet uitgesproken werd, maar die er absoluut was. We hadden ook niets nodig; het gras was heerlijk om in te zitten. We genoten van de natuur en de omgeving.
Toen we daar zo bij elkaar zaten, was het er zóóó LIEFDEVOL wat daar gebeurde…. Er was zo’n intense aandacht voor al die 13 kinderen. Ze werden allemaal gezien zoals ze werkelijk zijn; al hun talenten werden benut; ze mochten er allemaal echt helemaal zijn, zoals ze zijn. We werden daar allemaal enorm opgebouwd in LIEFDE…
Ik voelde me zó bevoorrecht, dat ik bij dit gezin aanwezig mocht zijn op dat moment! Dit ging zó diep….. Daar krijg ik nu ik dit schrijf weer een brok van in mijn keel… Echt púre LIEFDE….. zonder oordeel, zonder voorwaarden……
Daarna mochten we door en kwamen we bij ons huis aan. Daar bleek, dat een andere vriendin al eten aan het koken was voor iedereen!
Ons huis was ineens ook een stuk groter geworden! De keuken leek wel een soort gaarkeuken!
Daarna gingen we naar boven om voor iedereen een slaapplek te vinden.
De kinderen waren al vooruit gegaan en ze kwamen nu de één na de ander vertellen wat ze gevonden hadden…. Er bleken ineens veel meer slaapkamers te zijn….
Er was nog veel kleding die ik ooit gekregen had of over had, wat prima geschikt was voor de kinderen…. Echt, alles wat nodig was, dat bleek er te zijn.
Maar wat ik zo bijzonder vond, was dat al die dingen er in de loop van de tijd gekomen waren…. alleen ik was vergeten, dat ik dat had. Heel apart was dat. Dus ik bedoel ook, dat de kamers die er méér waren, dat ik die ook vergeten was, dat ik die had…… Ons huis was enorm gegroeid, maar toch heel bijzonder hetzelfde gebleven!
Echt in alles werd voorzien! Ik ervoer het als, wanneer jij bereid bent om anderen te helpen, dat God dan alles geeft (en vaak nog meer)wat nodig is! God voorziet echt!
Het is zó gaaf om er echt helemaal voor een ander te kunnen zijn; écht luisteren naar wat de ander bezig houdt! En dat gebeurde toen we bij elkaar in het gras zaten. Een moment, wat ik nooit, nooit meer zal vergeten!
Ook in deze BDE komt verbondenheid weer heel erg sterk naar voren. En dat maakt ook voor mij, dat ik dat in dit leven heel erg zoek!
Je voelt je het meest verbonden, als je de diepste dingen met elkaar kunt delen. Dan ben je puur mens; open en bloot…. maar wel op zijn allermooist… Zoals het bedoeld is!!
18 maart 2009
Rond Augustus 2006 had ik een aantal “dromen”, zoals ik ze toen noemde, omdat ik toen nog niet doorhad, dat het om BDE’s ging. We waren in deze tijd op vakantie.
Ik schreef toen in mijn dagboek, dat ik veel leer in/tijdens mijn dromen. Ik kreeg in één zo’n “droom” meegedeeld, dat “wat ik zoek niet te vinden is in dit leven”…. Deze boodschap was voor mij moeilijk, maar het was wel goed om te weten, dat ik niet verder moet gaan op dit “dode spoor”.
Ik heb het ervaren als een terechtwijzing van Boven en het ging om een aspect uit mijn eerste BDE. De verbondenheid die ik wanhopig zocht bij andere mensen is hier op Aarde niet te vinden. Maar ik was wel dankbaar, dat mij dit meegedeeld werd!
Daarna kreeg ik een droom waarin ik door veel mensen afgewezen werd; er werden zelfs dingen negatief uitgelegd, terwijl ze zo echt niet waren. Ik voelde me daardoor heel erg alleen staan en vroeg me zelfs af, of het leven nog wel leuk is, als je intens met God wilt leven. Maar ik wist wel zeker, dat het de moeite waard was om de negatieve dingen van dit leven voor lief te nemen, omdat het leven hierna ECHT FIJN is en daar wil ik ABSOLUUT naartoe terug!
Toen las ik in een boek een stukje over de afschuwelijke behandeling van de slaven in Amerika, die overleefden door steeds te denken aan de toekomst straks bij Hem. Ze zongen daar liederen over en bleven op Hem vertrouwen….
Ik voelde me in die tijd verdrietig, eenzaam, afgesloten e.d. Maar kon ik ook accepteren, dat ook dit hoort bij mijn voorbereiding op het leven hierna? Toen las ik Psalm 119. Dat was een bemoediging! David zat ook diep in de problemen; afwijzing, beschuldiging, verbanning enz. maakten deel uit van zijn leven. Toch gelooft hij in God’s beloften, dat Hij hem weer vrij zal maken en dat hij weer blij zal kunnen zijn en getroost zal worden!
Die nacht had ik weer een BDE. Er was veel onrecht.
Onze dochter was een jaar of twee. Chris was buiten boven de ramen aan het zemen en ik was binnen met de bedden bezig. Onze dochter speelde buiten met lege flessen schampoo en badschuim en waar wij bezig waren, konden we haar goed zien en in de gaten houden. Dat was wel bijzonder, want normaal gesproken zou dat zo niet kunnen. Maar hier zag je door alles heen…
Toen kwamen er een paar moeders langs, die hun kinderen uit school gehaald hadden, maar de kinderen zelf zag ik niet… Ik kende die moeders goed; sommigen wáren vriendinnen/kennissen. Eén van hen pakte een fles shampoo mee! Ik kon vanuit de slaapkamer boven precies zien welke fles ze gepakt had; ook weer zo’n situatie waarin je helemaal kon inzoomen op wat je wilt zien; alsof je dan direct bent, waar je kijken wilt. Alsof je van de plek waar je bent, direct bent waar je op dat moment je aandacht op richt.
Ik sprak die moeder erop aan, dat je dat toch niet doet? Zomaar iets van een klein kind afpakken waar het mee zit te spelen?
Ze deed alsof ze dat niet gedaan had!
Een poosje later was ik een bovenbed van een stapelbed aan het opmaken toen die moeders aanbelden. Chris deed open en liet ze boven komen. Daar kwamen ze me hun excuses aanbieden voor het meenemen van de fles shampoo en een ander voor het geven van “ongevraagd advies”… En zo waren er nog een paar dingen!
Er was ook een stukje waarin 2 vriendinnen samen met een groep kinderen op school liepen. Ik voelde verdriet, omdat ik zelf niet in de gelegenheid was om ook zulke dingen te kunnen doen. Maar ik was heel erg blij voor hen, omdat ze na ook een moeilijk leven met veel problemen en zorgen nu elkaar hadden gevonden en nu dit werk konden doen. Ik wist precies wat ze allemaal hadden meegemaakt! En daarom was mijn blijdschap voor hen op dit moment ook heel echt en oprecht!
Toch ervoer ik hen op afstand, alsof er iets nog niet in orde was, maar ik wist niet wat.
Daarna kwam ik een oude bekende tegen. We raakten in gesprek en ik vroeg of we een ommetje konden lopen. Tijdens de wandeling vroeg ik hem, hoe hij de periode doorgekomen was, toen zijn zoon ernstig ziek was als heel kleine jongen.
Hij ontweek die vraag en hij raakte mij bewust kwijt tijdens de wandeling! Ik zag hem naar zijn huis lopen, waar hij aanbelde. Zijn vrouw deed open en hij vertelde haar, dat hij mij was kwijtgeraakt…. Ik kon alles gewoon zien en horen wat hij deed. Zijn vrouw keek erg verbaasd, want zij zag mij net aan komen lopen….
Daarna was ik samen met Chris op weg en kwamen we weer een andere bekende tegen. We stonden bij het stoplicht te wachten en maakten een praatje. Wij gingen taart halen, omdat er iets goeds was afgesloten. Het voelde voor mij, dat het contact met deze bekende hersteld was. Een contact wat ik zelf ook nooit had willen laten verwateren, maar wat wel gebeurd was.
Later dacht ik aan de tekst, dat God herstelt wat beschadigd is op Zijn tijd! Dat is wat ik hier heel sterk ervoer. Daarom voelt het voor mij, dat wraak nemen inderdaad niet goed is. “Mij komt de wraak toe” zegt God in de bijbel. Daar heb ik later ook over nagedacht, waarom dat zo zou kunnen zijn.
Ik denk nu, dat dat te maken heeft met het feit, dat je dan gericht bent op de “fouten” van de ander en dat je dan niet meer werkt aan je eigen dingen en niet meer met je eigen doel voor jouw leven aan de slag bent.
Het leven van een ander en de keuzes die de ander maakt, is niet in de eerste plaats jouw zaak. Wel als je zelf keuzes moet maken in hoe je zelf op dingen naar die persoon gaat reageren. Maar ook dan moet je vooral kijken wat je zelf kunt doen en niet voor de ander gaan invullen, wat hij/zij anders had moeten doen.
Toen we van vakantie weer thuis kwamen, las ik dat de oude bekende uit deze BDE uit de gemeente was gestapt waar hij werkte én dat zijn broer overleden was, twee dagen voordat ik deze BDE heb gehad! Die broer kende ik wel van heel lang geleden. Maar wel raar… ik had al in geen jááááren met hen te maken gehad… En dan zo’n ervaring….
In deze ervaring werden er een aantal relaties hersteld. Niet allemaal, maar er werd wel aan gewerkt naar mijn idee.
Ik heb de indruk, dat alle relaties uiteindelijk zullen herstellen. Er was op een bijzondere manier toch een “weten” van elkaars situatie. Dus er wordt je niets verteld over een persoon, maar ik wist wel van alles wat nodig was voor dat moment. Dat heb ik ook ervaren in mijn BDE uit de Herberg.
In mijn leven heb ik veel onrecht ervaren en dit is voor mij daarom een ervaring, die me veel genezing heeft gebracht. Het onrecht is op een bepaalde manier “OK” nu. Ik weet, dat eraan gewerkt wordt, ook vanuit mijzelf, en dat het allemaal goed zal komen. Dat geeft me rust en vrede.
17 maart 2009
Dit was mijn eerste bde, na de bde’s die ik in “de Herberg” heb gehad.
Ik was met Chris samen; hij zat achter het stuur van een soort busje. We stonden op een hele hoge en lange brug. We stonden in de file, maar er was niemand die zich haastte of zich druk maakte. Het was daar prima staan in die “file”; er was een ontspannen verwachtingsvolle sfeer… Het was goed om daar te zijn!!
Over de brugrand zag ik een PRACHTIGE branding; de golven sloegen heel hoog over ook nog eens PRACHTIGE rotsen!! Het was een adembenemend gezicht!! Ik vertelde het aan Chris wat ik zag.
Maar het was heel bijzonder, dat iedereen zo rustig was en relaxed wachtte op die bijzondere brug…..
Daarna zaten we in een soort trein. Maar ik miste het gedengedengedeng van de wielen die over de rails rijden… Het leek net of de trein zweefde, zo geruisloos en glad ging hij verder!
En ik hoorde PRACHTIGE muziek; werkelijk heel erg mooi…. Hier was het heel erg bijzonder, dat de muziek niet uit de luidsprekers IN de trein kwam, maar dat de muziek BUITEN aanwezig was; gewoon overal te horen….. De trein had trouwens ook geen ramen. En de temperatuur was ook heerlijk! Alles was gewoon GOED daar…
Buiten zag ik ook hele bijzondere gebouwen; er waren gebouwen bij die stonden te swingen op de muziek en er was ook een gebouw waarin in de toren in de handen werd geklapt!!
Maar alle gebouwen waren bijzonder; het leken wel levende gebouwen! Ze waren geen van alle statisch of hard. Het was soepel en meegaand. Hoe ik het anders moet omschrijven weet ik niet.
Sinds deze BDE ben ik van oratoria, klassieke werken met koorzang e.d. gaan houden. B.v. “Elias” en “Paulus” van Mendelssohn vind ik heel erg mooi, maar ook de Mattheüs Passion kan ik heel erg waarderen! Ook de teksten vind ik prachtig van deze muziek.
Het is misschien raar, maar alleen klassieke muziek kan me zó intens raken; daar zit zoveel emotie in!! Muziek raakt me echt diep in mijn hart; het is bijna zelf emotie wat ik daarbij voel.
Voor mij werkt muziek daarom ook heel erg genezend. Emoties die ik zelf niet onder woorden kan brengen, kan ik in de muziek wel vinden en ze helpen me dan ook om de emoties de vrije ruimte te geven. Dat geldt voor vreugdevolle muziek, maar ook voor melodramatische of meeslepende muziek.
Ook liederen die gaan over de hemel, engelen of over dat je graag heel dicht bij God wilt zijn, raken me heel erg…
De boodschap die ik in deze BDE heb meegekregen was, dat ieder mens zijn eigen weg gaat. Chris heeft een andere weg dan ik te gaan en ik weer een andere dan u/jij als lezer. Maar God houd van je en Hij wil graag samen met je op pad….
Deze BDE heb ik eind 2006 gehad, toen ik heel weinig met mijn armen kon.
Het begon in een bijzonder gebouw; er was een centrale hal, waarvan het plafond ook het dak was en daarom heen waren allemaal galerijen, waarvandaan je dan ook altijd in de hal kon kijken.
Ergens beneden stonden vitrine’s met de mooiste taarten!! Zó mooi opgemaakt…. En het leuke was, dat ze door de kerk waar ik deel van uit maakt, gemaakt waren. We deden dat ook met elkaar!
Daarna ging ik buiten het gebouw en ontdekte ik, dat niet alleen onze kerk iets moois had voorbereid, maar dat er allerlei kerken, instanties zoals de politie, het Rode Kruis, de brandweer e.d. ook allerlei dingen hadden voorbereid! Iedere “club” had iets bijgedragen!
Ik kwam bij een terrein waar een heleboel trampolines klaarstonden. Ze stonden opgesteld in rijen van 10 bij ongeveer 6 en de bedoeling was, dat je dan bij de eerste begon en dan t/m 10 kwam. Er stonden heel veel mensen omheen te kijken en aan te moedigen! Ik mocht ook springen, máár het was wel voor spek en bonen, want deze taak was ik nog niet “klaar” voor. Ik heb er op 2 gesprongen. Maar ik mocht het dus wel proberen…. Wat je hier kon leren was iets met financiën. Daar had ik inderdaad niet veel kaas van gegeten, dus het was voor mij heel bijzonder om dit “voor spek en bonen” te mogen proberen.
Ik ervoer dit als “iets, wat ik in de toekomst nog wel ga doen”. Omdat ik in die tijd absoluut niet fit was, had ik het gevoel ook, dat ik nog niet kon springen, omdat ik daar eigenlijk te ziek voor was.
Maar toen ik dan toch ging springen, voelde ik, dat het prima ging; het was heerlijk om te doen! Het ging veel beter, dan ik gedacht had!
Daarna ging ik naar andere onderdelen kijken; er was voor iedereen wel iets, wat hij of zij kon doen.
Ik kwam Chris ook weer tegen. Hij vroeg weer aan mij (ook in de bde van de reis kwam dat aspect naar voren) of we niet samen verder konden gaan. Ook hier was het antwoord, dat iedereen een andere weg heeft te gaan en dat we elkaar wel weer zullen ontmoeten. Ik gaf dus niet zelf dat antwoord, maar dat was gewoon duidelijk, zonder communicatie en ook niet via mij. Het was eigenlijk zo, dat er iemand steeds bij mij was, maar die ik niet zag, maar wel ervaarde. Een soort gids, die niet zichtbaar aanwezig wilde zijn en die gaf aanwijzingen en informatie.
Ik kwam bij een hoge kerktoren, waar je aan een heel lang elastiek naar de top van de toren moest zien te komen. Je cirkelde er dan heel wijd omheen als je onderaan begon en naarmate je hoger kwam, maakte je kortere cirkels. Je moest dus ook steeds draaien om de kerk en tegelijkertijd ook nog omhoog klimmen aan het elastiek. Het elastiek onder je raakte je ook kwijt. Verder moest je tijdens deze opdracht ook onderweg nog sokken verzamelen, die ik in mijn capuchon deed.
Ik begon dus onderaan, verbaasd, dat ik deze “oefening” kon, omdat ik in die tijd heel erg veel last van mijn armen had. Ik begon met zwaaien op het marktplein en zag tot mijn schrik, dat er een garage “in de weg” stond. Dus ik moest heel snel aan het elastiek omhoog klimmen, zodat ik hoog genoeg over de garage heen kon zwaaien…. Van het dak nam ik een sok mee en stopte die dus in mijn capuchon en ging verder en verder. Er waren nog meer obstakels waar ik overheen moest zien te komen en uiteindelijk kwam ik bovenin de toren terecht. Daar was ook de laatste sok; maar deze was oud en versleten. Waarom dat zo was, dat begrijp ik nog steeds niet. Maar het was wel heel duidelijk, dat dit een grote prestatie was, die ik behaald had! Er was ook aanmoediging vanaf het plein! Maar het leek ook, of er iemand vlak bij mij was om me aanwijzingen te geven. Maar die heb ik niet gezien.
Aan de ene kant lijkt het dus, dat je alleen je reis maakt, maar dat is toch niet het geval. Overal maak je dingen mee, die afgestemd zijn, kennelijk, op ieder die die oefening deed.
Toen ik beneden verder ging, kwam ik een kerkgenoot van mij tegen. Hij was superblij en enthousiast, toen hij me vroeg of ik het gehaald had en ik “ja” had gezegd. Er was grote vreugde!
Daarna kwam ik bij een schip. Ik ging aan boord samen met nog heel veel andere mensen. Ook diezelfde kerkgenoot ging mee. Het was overvol aan boord; de mensen stonden in de gangen en overal buiten op de dekken. Alles was vol! Maar de sfeer was heel goed!
Er was ook daar heel veel communicatie; onuitgesproken, maar er gebeurde zóveel…..
Het leek net of we de rivier bij Rotterdam over moesten steken van de ene kant van de haven naar de andere en dat we daar dan weer van boord zouden gaan.
Mijn kerkgenoot liet nog een keer weten, dat hij heel erg blij was, dat ik “het” ook gehaald had…. En ik was heel erg blij voor hem, dat hij er ook was. Ik had nog meer willen vragen, maar…
Toen de loopplank uitgelegd werd, gingen er heel veel mensen van boord en lag ik ineens weer in mijn bed….
Zoals zo vaak werd ik wakker, maar kon me dan helemaal niet bewegen. Dat duurt dan even. Alles voelt dan heel erg zwaar.
Deze bijzondere bde was een soort leerschool. Ik leerde hieruit, dat je in de hemel straks nog allerlei andere dingen gaat leren. Alles wat je hier leert, is volgens mij zeker ook van waarde, maar je leerproces gaat Boven gewoon door.
Omdat ik lichamelijk me helemaal niet fit voelde, tijdens deze bde, maakte het voor mij ook zo bijzonder, om ín de bde lichamelijk zó intensief dingen te kunnen doen!
En ook het feit, dat er allerlei instanties en kerken meewerkten aan het Ene Grote Plan, maakte dit tot een bijzondere ervaring.
We dragen allemaal ons eigen stuk bij en God heeft het allemaal bij elkaar gevoegd tot Eén groot Geheel bedacht!
Wat is God GROOT!
Op dit weblog plaats ik een aantal bde’s die ik heb gehad. Maar terecht vraagt u/jij zich misschien wel af, hoe het komt, dat ik zoveel van deze ervaringen heb gehad…
Nou, dát is niet zo ingewikkeld. Het was wel heel ingewikkeld om uit te vinden dát het dit was….
In Februari 2008 ging ik met een vriendin op vakantie naar Turkije en in die vakantie merkte mijn vriendin op, dat ik zo vreemd sliep en dat ze regelmatig bang was, dat ik geen adem meer zou gaan halen… Een andere vriendin vertelde ons toen aan tafel, dat dat klonk als slaapapneu en dat ik daarmee naar de dokter moest gaan…
Dat heb ik dus direct na mijn vakantie gedaan… en inderdaad; ik had slaapapneu. Slaapapneu houdt in, dat je tijdens je slaap stopt met ademhalen, waardoor je lichaam te weinig zuurstof krijgt. Je wordt daar enorm moe van en omdat ik dat, achteraf gezien, al heel lang had, had ik ook nog veel meer klachten, waaronder ook spierzwakte en spierkrampen. Ook mijn concentratie was ontzettend slecht. Als je te lang geen adem meer haalt, dan kun je dus uiteindelijk een bde krijgen.
Nu ik erop terug kijk, dan zie ik, dat ik slechtere periodes had, waarin ik dus ook in korte tijd meerdere bde’s kreeg….
Er is één uitzondering; de uitgebreide BDE in de Herberg. Daarbij had ik ook heel veel hartklachten. Ik herken ze zelf als een hartinfarct, maar dat is achteraf nooit bevestigd. Alleen heb ik sinds die tijd een extreme-hartas, wat wel veroorzaakt zou kunnen zijn door een hartinfarct.
In deze periode kreeg ik een kalmerend medicijn, omdat men dacht, dat ik een burn-out had of depressief was. Dat was wel begrijpelijk, maar ik wist, dat dat niet het geval was. Maar ik was té moe, om me nog te verzetten en heb toen toch maar medicijnen genomen, als ‘ze” dachten, dat mij dat zou helpen. Achteraf is dat juist een oorzaak geweest om nog makkelijker een BDE te krijgen, omdat ik toen ook al slaapapneu had.
Uit die ervaring herken ik ook heel sterk, dat je geen pijn meer hebt tijdens de BDE en wanneer je dan terugkomt, dat je dan alle pijn weer terughebt. Dat is niet fijn…
Sinds 24 April 2008 heb ik een CPAP! Ik heb die dag de vlag uitgehangen; nee geen grap; ik was zo blij, dat ik eindelijk wist, waardoor ik maar niet gezond werd en dat ik vanaf dat moment eindelijk kon gaan opknappen, dat ik dat echt de moeite waard vond om de vlag voor uit te hangen!
Het eerste dat ik merkte nadat ik met de CPAP sliep, was dat ik er weer was! Ik ervoer het, dat ik weer lééfde!
Mijn concentratie verbeterde heel snel en ik kon weer leren e.d.!!
Toch ging het nog steeds niet helemaal zoals verwacht had mogen worden. In Juni 2008 las ik, dat hyperventilatie een oorzaak kan zijn van slaapapneu. Ik ben toen de Buteyko-training gaan doen en leerde weer gezonder adem te halen! Ik oefen daar nog steeds mee, omdat het tijd kost om weer helemaal gezond te ademen.
Om van slaapapneu te herstellen kost ook 3 tot 5 jaar.
Maar het is héérlijk, als je na zoveel jaren onder de maat te presteren; nooit te hebben kunnen doen, wat je zó graag wilde; alles mislukte en je wordt dan ook nog als “psychisch geval” benaderd….
Wat ben ik gelukkig, dat die tijd voorbij is en dat ik weet, dat mijn gezondheid nog een paar jaar zal blijven verbeteren!
Oktober 2006
Met een christen-psycholoog ging ik in gebed “naar de tuin van mijn hart”.
Ik probeerde me de tuin voor te stellen en kreeg het volgende beeld;
Ik zag een 3-jarig meisje wat eerst aan de poort stond met een grote deurkruk.
Het was heel raar, want ik zag helemaal niets in die tuin; het was alleen maar zwart. Daarna zag ik mezelf als 3-jarige over het hek heen kijken met mijn armen onder mijn hoofd, maar ik zag alleen maar duisternis.
Toen herinnerde ik me een situatie uit mijn leven, dat mijn moeder met spoed naar het ziekenhuis moest, omdat de zwangerschap niet goed ging. Mijn zusje en ik bleven alleen op de camping achter… Ik voelde me verschrikkelijk alleen…
Ik weet ook nog, dat ik erg schrok toen ik zag, dat mijn moeder veel pijn had. Eigenlijk wilde ik heel hard huilen en zou ik het uit willen schreeuwen, maar er zat alweer een andere cliënt in de wachtkamer en daarom hield ik me in.
We baden verder.
Dat meisje, wat daar gelaten, moedeloos en verdrietig stond te kijken over die muur, terwijl ze alleen duisternis zag… dat raakte me heel diep.
Ook die grote deurkruk! Ik heb hem opengemaakt, maar het leek alsof ik alleen met die deurkruk in mijn handen bleef staan en ook alleen die zag.
We hebben toen gebeden of God duidelijk wilde maken, wat Hij hiermee wil zeggen…
’s Avonds voor het slapen gaan, dacht ik hier weer over na en werd ik me bewust, dat het hek naar BINNEN toe open ging …. en ik realiseerde me, dat ikzelf al IN de tuin stond en dat waar ik keek dus BUITEN de tuin was en dáár was het duister….
Toen ik over het muurtje keek, keek ik dus buíten de tuin.
En ik stond te dicht bij het hek om de tuin achter me te kunnen zien!
Wat bijzonder….
Toen zag ik Jezus uitnodigend staan bij een vikingschip uit een museum in Oslo en daar stapte ik in.
We voeren op een ruwe zee en mij werd gezegd; “laat je maar meevoeren op de golven….
Je zult zien, dat er niets gebeurd… Het schip zal niet zinken!
Laat je maar meevoeren met je emoties…
Dit was een hele korte bde, maar ook hier was weer die intens LIEFDEVOLLE aandacht en warmte. Het volkomen worden geaccepteerd en vooral ook, dat er gezien wordt wie je werkelijk bent. Er wordt aangesloten bij waar je mee bezig bent en wat tot doel heeft om te kunnen herstellen. Voor mij sprak hier vooral TROOST me heel erg aan! Deze ervaring bevestigde weer, dat je echt alles in Gód’s Hand mag laten en dat er echt mag zijn! Heerlijk is dat! Maar het is ook moeilijk uit te leggen, wat ik werkelijk bedoel….
Toen het schip op die zee voer, was hij volkomen transparant! Dus je kon door het schip heen de zee zien, maar toch zag je ook het schip. Maar op het moment dat ik het schip transparant zag, zat ik er zelf niet meer in. Die had ik niet meer nodig, omdat je gewoon daar bent; zelf ook transparant bent.
Het verhaal over de tuin van mijn hart, heb ik hiervoor ook opgeschreven, omdat het lijkt, dat dat de basis is, voor de bde daarna. Ik heb het ervaren als dat Hij me iets mee wilde geven naar aanleiding van een moeilijk moment in mijn leven; de vraag of ik er mag zijn, ja of nee.
13 maart 2009
Deze BDE heb ik rond Maart 2007 gehad.
We waren met ons gezin en een goede vriendin en nog iemand in een prachtig huis aan het water. Het deed me aan Kopenhagen denken, maar dat was het beslist niet. Het was vreemd, dat ik dat idee kreeg, omdat de beelden verder niet herkenbaar waren als zijnde in Kopenhagen. Ik ben daar namelijk een paar keer geweest.
Wat me erg raakte in deze BDE was dat het huis zó ingericht was, dat je optimaal kon genieten van het uitzicht, maar ook van het samenzijn!
Ik kreeg er eigenlijk een rondleiding wat er allemaal was en waarom het zo was gemaakt! Het huis was echt gebouwd rond het thema “verbondenheid met elkaar”. Dat is iets wat ik zelf heel graag wil; leven in verbondenheid met elkaar!
Er was o.a. een halfronde zit met grote ramen waar je over de haven uitkeek en waar prachtige schepen lagen. Je kon daar dus met een aantal mensen samen zitten, maar het was ook een prachtige plek om te bidden of rustig na te denken!
Verder was er een ronde zit met een houten bank, waar in het midden een grote kookpot hing, waar je dus heel gezellig met elkaar omheen kon zitten om het eten klaar te maken en samen te eten. Het hele huis was ook helemaal gemaakt om samen te zijn en echt samen te leven….
Alles was gemaakt van prachtig licht hout en heel mooi, rustig ingericht. Eigenlijk alleen functioneel, maar heel prettig!
Op een moment moest ik iets met mijn vriendin gaan doen op het schuurdak. Daarvoor moest ik op een ladder klimmen die vanaf een steiger voor het huis over het water tegen de muur van de schuur aanstond, die dus niet aan de steiger vastzat, maar los in de haven stond. Ik vond dat heel eng en ik durfde het eigenlijk niet. Mijn vriendin vond dat ik het toch maar moest doen…
Ik ervoer dat er steeds tegenwerking was en dat dat van de satan zou komen. Ik zei dat ook tegen mijn vriendin en vertelde haar ook, dat Chris ook steeds getreiterd wordt en dat dat de reden is, dat wij overal in dit huis drempels hebben…..
Toen keek ik langs de schuur in de verte en zag toen een prachtige locomotief; het was een echte stoomlocomotief; prachtig opgepoetst, alsof hij zo uit het museum kwam! Eerst dacht ik, dat het een museum was, wat ik zag, maar het was echt gewoon de “normale” spoorlijn….
Wat ook heel bijzonder was, was dat de locomotief helemaal aan de andere kant van de haven reed, maar dat ik hem zag, alsof ik mijn gezichtsvermogen kon inzoomen en hem daardoor van heel dichtbij kon zien!! Ik kon dus alle details zien, terwijl hij echt een heel eind van mij vandaan was!
De locomotief zag ik toen hoog boven de haven over de brug naar onze kant van de haven komen en toen zag ik dat de schepen die wegvoeren recht vanaf de kant naar het midden van de haven voeren en toen óver de brug heen vlogen en toen weer verder voeren…..
Powered bij FireStats