Zeteo; een zoektocht
Bijna-dood-ervaringen

Vandaag herdenk ik, dat ik 6 jaar geleden mijn BDE in de Herberg heb gehad.

Omdat mijn kinderen vandaag niet allemaal thuis zijn, “moesten” we gisteravond bij mijn dochter op haar kamer komen, omdat ze iets voor ons had. We gingen dus met zijn 5-en naar haar kamer.

Daar kreeg ik een hele mooie brief van haar, die ze geschreven had;

Lieve geweldige moeder van ons!

Vandaag herdenk je je BDE en daar wilden we toch even wat aandacht aan besteden, omdat het ook voor ons een heel belangrijke gebeurtenis is. Het hele gezin is erdoor veranderd.

Jij koos voor ons in plaats van een rustige plek in de hemel waar je nooit meer pijn zou hoeven voelen.

We zijn je echt ontzettend dankbaar dat je bent gebleven, want ons leven is er positief door veranderd. Je hebt ons een goed voorbeeld gegeven en altijd naar ons geluisterd als we ergens mee zaten. Je bent er altijd voor ons geweest, zelfs tijdens de BDE. We zijn nu veel zelfstandiger en staan sterker in het leven door de wijze lessen die je ons hebt geleerd.

We hopen heel erg dat je genezing mag ontvangen en je toch nog op een fijne en fitte manier op aarde mag zijn, voordat je weer terug gaat naar onze Lieve Papa. Als je weer bij Hem bent, geef Hem dan maar een hele dikke knuffel van ons. Wij komen hem later zelf wel geven, als het onze beurt is om naar Hem toe te gaan.

We hopen van harte dat er een dag komt dat we met zijn zessen weer samen komen, maar dan in de hemel. De zesde persoon is Tweety (onze parkiet). Ook zij heeft een plekje in ons hart. Voorlopig leven we nog gezellig met zijn zessen op aarde en proberen we er iets heel goeds van te maken. We bereiden ons voor op het geweldige leven hierna. Hoewel we denken dat we soms zelf een stukje hemel op aarde creëren als we verbondenheid hebben met elkaar.

Mam, we willen je echt heeeel erg bedanken voor alles wat je hebt gedaan! Je vertrouwen in God, de moeite om ons te begrijpen en het luisterende oor dat nooit gesloten was, omdat je geen zin meer had. Ik weet niet of je enig idee hebt hoe ontzettend belangrijk dat voor ons is (geweest) en of je door hebt dat we daardoor veel mooiere mensen zijn geworden, dan we zouden zijn geworden als jij niet meer bij ons was.

Als er 1 geschenk is dat ik je het allerliefst wil geven en je nog niet hebt, dan is het minstens 1 dag zonder pijn en verdriet. 1 dag dat je helemaal gezond bent en kunt genieten als een fitte 20-jarige. Helaas kan ik dat niet zomaar geven, maar wel kan ik voor je bidden en je een klein geschenkje geven.

De Rozen

Deze 3 rozen zijn van alle 3 je  kinderen.

Omdat we zoveel van je houden.

De rode kleur heet “Passion”en dat vonden we wel toepasselijk, omdat jouw passie voor God zo ontzettend groot is. Ook betekent “passie”  “het laatste lijden van Jezus” en nou hopen wij ook van harte dat dit het laatste jaar van jou lijden is voor jou!

(bij het lezen  van deze tekst “tot aan die dag… ” luisteren (uit Opwekking)

Desirée heeft mij meerdere malen gevraagd of ik vind dat ze veranderd is.

Mijn antwoord is iedere keer opnieuw: Ja en nee.

Ja, ze is veranderd, want ze vindt allerlei zaken die ze voorheen belangrijk vond, niet meer zo belangrijk. Ze kan nu meer dingen loslaten, waar ze zich vroeger veel meer druk om kon maken. Daarnaast zijn andere dingen, zoals Liefde, respect en verbondenheid veel belangrijker voor haar geworden. Ze is opener, meer vrij, meer zichzelf.

En nee, ze is niet echt veranderd, maar wel meer versterkt, zoals ik het zie. De contrasten zijn groter geworden. Wat ze niet belangrijk vond, vindt ze nu nog minder belangrijk, en wat belangrijk voor haar was, is dat nu nog meer. Had ze in het verleden al moeite met sommige televisie programma’s, dan heeft ze dat nu nog sterker. De kinderen en ik kijken graag naar detective-achtige programma’s, zoals NCIS en JAG. Alhoewel ik zelf ook een grote hekel aan geweld heb, en het belangrijk vindt om iedereen met respect te behandelen, vindt ik dat soort programma’s om de een of andere reden toch “leuk”. Desirée beslist niet, en nu nog meer dan vroeger. Zij kan in ieder geval niet meer tegen het geweld en disrespect dat in dergelijke programma’s zit. Ik denk dat ze daar eigenlijk wel gelijk in heeft, maar ik vindt het moeilijk om daar zo strikt mee om te gaan. Ook het journaal vindt ze tegenwoordig maar niets meer, vanwege al de negatieve berichtgeving. Maar dat is geen probleem, omdat toch al vrijwel niemand hier het journaal kijkt. Het Internet is een grotere bron van nieuws, en je kunt zelf kiezen wat je wel en niet bekijkt / leest…

Wat betekenen deze veranderingen voor mij, als haar echtgenoot ?

Ik probeer vooral “mee te liften” op de dingen die zij door haar BDE geleerd heeft. Ik denk dat mensen die een BDE hebben ervaren (en dan vooral die versies waarin ze in aanraking zijn geweest met echte Liefde) een enorme voorsprong hebben op ons, niet-BDE-ers. Ik denk dat een dergelijke ervaring een dusdanig ingrijpende gebeurtenis is, dat de hele basis voor hun leven veranderd. Naar mijn idee wordt het makkelijker om de dingen in een ander, ik denk ook beter, perspectief te zien. Ik moet zelf vaak erg veel moeite doen om sommige dingen die mij overkomen in het juiste perspectief te zien.

Aan de andere kant heeft ook Desirée zo haar momenten waarin ze dat perspectief niet meer zo goed ziet. Dan is het fijn als ik in staat ben om haar aan dingen te herinneren die ze mij vertelde, en haar kan steunen. Alhoewel dat steun geven ook soms wel erg moeilijk is, omdat ik niet alles van wat in haar omgaat even goed begrijp. Dat is op zich natuurlijk vrij normaal, tussen man en vrouw, maar het wordt soms nog versterkt door het verschillende perspectief.

Er zijn zeker ook moeilijke kanten aan. Soms heb ik veel moeite om haar te begrijpen. Maar ik blijf proberen om het wel te gaan begrijpen, omdat ik denk dat ik daar erg veel van kan leren.

Wat ik soms ook moeilijk vindt is dat Desirée aangeeft soms een soort heimwee te ervaren. Een gevoel dat ze een volgende keer echt niet meer terug wil naar haar plek in deze wereld. Ik wil haar toch echt nog heel lang niet kwijt.

Als je weet, dat je afscheid moet gaan nemen van dit leven, is dat een hele moeilijke fase in je leven.

Kortgeleden hoorde ik een paar mensen die een BDE hebben meegemaakt daarover praten. Ze vroegen zich af, hoe dat voor BDE’rs zou zijn, omdat ze niet meer bang zijn voor de dood.

Ik heb naast mijn BDE’s ook meegemaakt, dat ik dacht, dat het leven voor mij voorbij was, dat ik in de terminale fase zat. Ik merkte toen, dat ik inderdaad totaal niet bang was voor de dood, maar dat het wel verschrikkelijk moeilijk is, om je man, kinderen, familie en vrienden los te moeten laten. Daar heb ik toch nog behoorlijk om moeten huilen.

Tijdens mijn BDE mocht ik kiezen van God, of ik Boven wilde blijven, of terugkomen hier op Aarde. Alhoewel ik de keuze bij Hem neergelegd heb, gaf ik wel mijn mening. Maar God liet me toen weten, dat Hij zelf voor mijn dierbaren zou zorgen. Hij liet me voelen, dat het hóógmoed is om te denken, dat het met mijn kinderen b.v. alleen maar goed kan gaan, als ík langer blijf leven…

Dat heeft mij wel met mijn beide benen op de grond gezet; want inderdaad, het geluk van mijn man en kinderen hangt niet van míj af.

Ik schrok er heel erg van, dat ik zo dacht.

Want ook in de BDE heb ik heel sterk ervaren, dat ALLES door Hem bedacht en geschapen is. Hij heeft ons allemaal apart gewild, bedoeld en een doel meegegeven. Dat is ieders eigen verantwoordelijkheid. Ik ben niet verantwoordelijk voor het heil van de ander, omdat ieder mens iets anders te leren heeft.

Ik bedoel daarmee niet te zeggen, dat God wil dat we zullen lijden en dat we daarom nare dingen meemaken, maar dat God wel alles kan laten meewerken ten goede; voor ieders persoonlijke plan voor zijn of haar leven. (Benut lijden wel als middel om te kunnen groeien!)

Volgens mij bedoelt God daarom ook, dat wij allemaal mogen doen wat op ons pad komt en daarmee kunnen we elkaar natuurlijk ook helpen. Dát is dus wel onze eigen verantwoordelijkheid. (elkaar dienen; daar maak ik nog een keer een apart verhaal over)

Dus God heeft volgens mij niet bedoeld, dat ik de verantwoordelijkheid neem voor het leven van iemand anders. Maar je mag dus wel de ander helpen en er voor hem of haar zijn, als God je mensen op je pad brengt. Dat is het stuk, waarvoor jij wel naar God toe verantwoording moet afleggen, als je dat niet doet.

Daarmee is het voor mij toch makkelijker geworden; ik weet nu zeker, dat God voor mijn dierbaren zorgt; dat doet Hij ook nu al!! Dus waar maak ik me dan nog druk over?

Ik denk, dat God vooral wil, dat we met ons eigen leven en vooral onze eigen relatie met Hem dingen doorleven en groeien dichter naar HEM toe!

Als ik dingen niet begrijp, dan word ik niet meer boos op Hem, maar dan vraag ik oprecht, wat Hij mij daarin leren wil, zodat ik meer van Zijn LIEFDE kan leren begrijpen.

En dan valt mij iedere keer weer op, dat er zoveel dingen zijn, die totaal andersom zijn, dan hoe wij dingen denken of geleerd hebben.

Dan groeit het besef, dat GOD LIEFDE IS iedere keer meer….

LIEFDE

RUIM EN VRIJ

KEERT HET TIJ !