Zeteo; een zoektocht
Bijna-dood-ervaringen

Inmiddels heb ik heel wat gelezen en gehoord over BDE’s.

Binnen de christelijke wereld ervaar ik regelmatig, dat mensen er geen raad mee weten. Soms wordt er nu nog steeds tegen mensen gezegd, dat een BDE een psychiatrische stoornis is. Anderen willen er niets over horen, omdat ze menen dat het occult is. En dat alles resulteert naar mijn idee, dat juist de christelijke wereld er zo weinig over weet, terwijl een BDE over het algemeen toch als een spirituele ervaring wordt gezien, waardoor je zou verwachten, dat juist gelovigen er onderzoek naar zouden willen doen.

Bij christenen ontstaat er weerstand, omdat ze van veel BDE’ rs horen, dat ze spirituele talenten en gaven ontwikkelen, die vanuit de bijbel als “occult” worden beschreven en waar je je ver van moet houden. Mensen krijgen b.v. een geleide gids mee en zij gehoorzamen aan die geleide gids, zonder zich af te vragen, waar die geleide gids dan vandaan komt.

In de bijbel wordt duidelijk gemaakt dat er Licht en duisternis is. De duisternis staat dan voor het occulte, de geestelijke wereld, voorspellende gaven en nog veel meer. Het Licht is God en in Hem is geheel geen duisternis. Hiermee wordt aangegeven, dat je een duidelijke keuze moet maken tussen één van de twee.

Op het moment dat je een BDE krijgt, leef je al vanuit een van de twee keuzes; of je bent christen, of je bent het niet. En als je het wel bent, dan betekent het helaas nog niet, dat je God hebt leren kennen als je persoonlijke God. En aan de andere kant zijn er ook mensen, die niet voor God gekozen hebben, maar wel leven vanuit een innerlijke houding die heel dicht bij God komt.

Als je een BDE krijgt, dan denk ik, dat je op een plek komt, waar je gezien vanuit je relatie met God (of die er wel is, of niet) “hoort”. Daarom is er denk ik ook zo’n verschil in bepaalde aspecten die bij een BDE horen. Sommige mensen zien overleden mensen, anderen niet. Sommigen krijgen “gidsen” mee, of zien lichtwezens, waarvan soms gezegd wordt, dat ze van God zijn, maar anderen zeggen, dat ze van satan zijn. Ik wil hierover geen mening geven, maar het alleen noemen. Ik heb dit zelf niet meegemaakt, maar ik vind het b.v. wel opvallend, dat Jennifer schrijft, dat ze kon herkennen welk lichtwezen bij wie vandaan komt.

Ik geloof vooral, dat God heel erg aansluit bij jouw persoonlijke situatie en dat Hij beelden geeft, die heel bijzonder op jou van toepassing zijn. Zoals bij Jennifer kan het bv. heel belangrijk voor haar geweest zijn, dat ze het onderscheid goed kon maken, omdat ze door haar drugsgebruik met beide lichtwezens te maken heeft gehad.

Het maakt ook duidelijk, dat beide partijen lichtwezens hebben en daarom is het dus heel belangrijk, dat je het onderscheid weet te maken. Anders ga je ongemerkt steeds meer de duisternis in en daar kom je niet zo makkelijk weer uit. Ik begrijp, dat je het Licht, God, kunt herkennen aan hoe er gereageerd wordt, als je naar Jezus vraagt. De duisternis zal verdwijnen als je Jezus naam noemt, want zij kunnen Zijn naam niet verdragen.

Veel mensen denken, dat een BDE altijd positief is, maar dat is beslist niet het geval. Er zijn ook veel verhalen bekend van mensen die een negatieve (of hel-) ervaring hebben. Soms krijgt men alsnog de keus om voor Jezus of God te kiezen. Als ik de verhalen daarover lees, zie of hoor, dan heb ik wel de indruk, dat dat nóg veel dieper ingrijpt in je leven, dan een positieve ervaring. Het is ook  nóg moeilijker om daarover te praten. Het lijkt wel, of die verhalen niet bekend mógen worden. Toch vind ik het belangrijk, dat die verhalen bekend zijn. Het is niet eerlijk om alleen positieve verhalen te vertellen.

De gevolgen daarvan kunnen heel ernstig zijn, want stel dat je denkt, dat we allemaal in de hemel komen, ook als je er niet in gelooft, en dat we daarom gewoon lekker onze  gang kunnen gaan, dan mis je je doel hier op aarde.

Daarom wil ik voor een goed evenwicht ook de negatieve ervaringen benoemen en daarom vind je op mijn site ook links naar deze verhalen, zoals die van Jennifer Perez en Howard Storm.

Verder wil ik hier nog een stukje toevoegen over de integratie van de ervaring in je leven. (pag. 73 uit Eindeloos Bewustzijn)

Het accepteren van de ervaring en de veranderde inzichten is vaak afhankelijk van de reactie van de partner en van de familieleden, vrienden, kennissen, artsen, verpleegkundigen en andere hulpverleners.

Deze afhankelijkheid geldt vooral voor de eerste maanden tot jaren na de BDE.

Voor veel mensen is het een ervaringsfeit dat anderen meestal niet in staat zijn zonder vooroordeel en zonder commentaar te luisteren.

Jarenlang zwijgen over de BDE is soms de enige manier om de ervaring een beetje te kunnen hanteren. Men voelt zich sterk veranderd, maar de omgeving is hetzelfde gebleven. Wanneer men is staat is gevoelens en gedachten over de BDE met anderen te delen, kan het proces van acceptatie en integratie meestal pas beginnen.

Met een groot doorzettingsvermogen, en vaak geholpen door positieve reacties uit de omgeving, zijn mensen in staat te gaan leven volgens de nieuw verkregen inzichten over wat in het verdere leven werkelijk belangrijk is.

Sutherland beschrijft daarbij vier fasen; de fase van ontkenning, van stilstand, van geleidelijke vooruitgang en van versnelde integratie.

Regina Hoffman beschrijft vijf fasen; de schok of verrassing door de inhoud van de BDE, de behoefte aan bevestiging (en het ontbreken hiervan), de gevolgen voor de persoonlijke relaties, de actieve zoektocht, en ten slotte het proces van integratie.

Het blijkt dat het integratieproces minstens 7 jaar of langer duurt omdat de poging tot integratie bij zowel de BDE’er zelf als bij de naaste omgeving zoveel weerstand oproept.

Een BDE komt vaak voor; in Nederland wordt geschat, dat er zo’n 600.000 mensen een BDE hebben gehad! (4,2 %)

Veel mensen vertellen niet over hun BDE, omdat het door veel mensen nog steeds niet geloofd wordt.

En aan de andere kant heb ik er zelf ook een jaar over gedaan, om het verhaal te kúnnen vertellen… Het is zó ingrijpend en diepgaand, dat je daar zelf ook eerst over de ergste schok heen moet komen… Daarom wil ik anderen ook tijd geven, om zelf ook een beetje van de schrik te bekomen.

Maar in sommige situaties kan dat niet; dan voelt het voor mij als ontkenning van mijn identiteit.

Er zijn door Moody 12 elementen beschreven, die tijdens een BDE ervaren kunnen worden. Ik neem hier de tekst over uit het boek “Eindeloos Bewustzijn” van Pim van Lommel. (pag. 38)

1. De onuitsprekelijkheid van de ervaring.

2. Een gevoel van vrede en rust. De pijn is verdwenen.

3. Het besef dood te zijn.

4. Een uittredingservaring of buitenlichamelijke ervaring.

5. a.Verblijf in een donkere ruimte. Slechts 15 procent vindt dit een angstige ervaring.

5. b.Een tunnelervaring. Zij worden met hoge snelheid naar het licht toegezogen.

5. c. Ongeveer 1 á 2 procent van de mensen blijft in de donkere ruimte hangen en men ervaart dit als een angstwekkende BDE; ook wel helle-ervaring genoemd.

6. Waarnemen van een niet-wereldse omgeving, een oogverblindend landschap met prachtige kleuren, mooie bloemen en soms ook muziek.

7. Ontmoeting en communicatie met overleden personen.

8. Ontmoeting met een stralend licht of een wezen van licht. Er wordt absolute acceptatie en onvoorwaardelijke liefde ervaren en men komt in aanraking met diepe kennis en wijsheid.

9. Levensschouw of levenspanorama, of terugblik op het gehele leven vanaf de geboorte. Alles wordt opnieuw beleefd. Men overziet het hele leven in één ogenblik, tijd en afstand lijken niet te bestaan, alles is er tegelijkertijd. Men kan dagen praten over de levensschouw die maar enkele minuten heeft geduurd.

10. Vooruitblik, of een flash-forward; men krijgt het gevoel een deel van het leven dat in de toekomst nog moet komen te overzien en te aanschouwen. Ook hierbij bestaat er dus geen tijd of afstand.

11. Het waarnemen van een grens. Men beseft dat als men deze grens zou passeren, men niet meer kan terugkeren naar zijn of haar lichaam.

12. De bewuste terugkeer in het lichaam, Weer terug in het zieke lichaam is er een diepe teleurstelling dat er zoiets prachtigs is weggenomen.

Op dit weblog plaats ik een aantal bde’s die ik heb gehad. Maar terecht vraagt u/jij zich misschien wel af, hoe het komt, dat ik zoveel van deze ervaringen heb gehad…

Nou, dát is niet zo ingewikkeld. Het was wel heel ingewikkeld om uit te vinden dát het dit was….

In Februari 2008 ging ik met een vriendin op vakantie naar Turkije en in die vakantie merkte mijn vriendin op, dat ik zo vreemd sliep en dat ze regelmatig bang was, dat ik geen adem meer zou gaan halen… Een andere vriendin vertelde ons toen aan tafel, dat dat klonk als slaapapneu en dat ik daarmee naar de dokter moest gaan…

Dat heb ik dus direct na mijn vakantie gedaan… en inderdaad; ik had slaapapneu. Slaapapneu houdt in, dat je tijdens je slaap stopt met ademhalen, waardoor je lichaam te weinig zuurstof krijgt. Je wordt daar enorm moe van en omdat ik dat, achteraf gezien, al heel lang had, had ik ook nog veel meer klachten, waaronder ook spierzwakte en spierkrampen. Ook mijn concentratie was ontzettend slecht. Als je te lang geen adem meer haalt, dan kun je dus uiteindelijk een bde krijgen.

Nu ik erop terug kijk, dan zie ik, dat ik slechtere periodes had, waarin ik dus ook in korte tijd meerdere bde’s kreeg….

Er is één uitzondering; de uitgebreide BDE in de Herberg. Daarbij had ik ook heel veel hartklachten. Ik herken ze zelf als een hartinfarct, maar dat is achteraf nooit bevestigd. Alleen heb ik sinds die tijd een extreme-hartas, wat wel veroorzaakt zou kunnen zijn door een hartinfarct.

In deze periode kreeg ik een kalmerend medicijn, omdat men dacht, dat ik een burn-out had of depressief was. Dat was wel begrijpelijk, maar ik wist, dat dat niet het geval was. Maar ik was té moe, om me nog te verzetten en heb toen toch maar medicijnen genomen, als ‘ze” dachten, dat mij dat zou helpen. Achteraf is dat juist een oorzaak geweest om nog makkelijker een BDE te krijgen, omdat ik toen ook al slaapapneu had.

Uit die ervaring herken ik ook heel sterk, dat je geen pijn meer hebt tijdens de BDE en wanneer je dan terugkomt, dat je dan alle pijn weer terughebt. Dat is niet fijn…

Sinds 24 April 2008 heb ik een CPAP! Ik heb die dag de vlag uitgehangen; nee geen grap; ik was zo blij, dat ik eindelijk wist, waardoor ik maar niet gezond werd en dat ik vanaf dat moment eindelijk kon gaan opknappen, dat ik dat echt de moeite waard vond om de vlag voor uit te hangen!

Het eerste dat ik merkte nadat ik met de CPAP sliep, was dat ik er weer was! Ik ervoer het, dat ik weer lééfde!

Mijn concentratie verbeterde heel snel en ik kon weer leren e.d.!!

Toch ging het nog steeds niet helemaal zoals verwacht had mogen worden. In Juni 2008 las ik, dat hyperventilatie een oorzaak kan zijn van slaapapneu. Ik ben toen de Buteyko-training gaan doen en leerde weer gezonder adem te halen! Ik oefen daar nog steeds mee, omdat het tijd kost om weer helemaal gezond te ademen.

Om van slaapapneu te herstellen kost ook 3 tot 5 jaar.

Maar het is héérlijk, als je na zoveel jaren onder de maat te presteren; nooit te hebben kunnen doen, wat je zó graag wilde; alles mislukte en je wordt dan ook nog als “psychisch geval” benaderd….

Wat ben ik gelukkig, dat die tijd voorbij is en dat ik weet, dat mijn gezondheid nog een paar jaar zal blijven verbeteren!