1 april 2009
Tijdens een BDE ervaren heel veel mensen een enorme LIEFDE, waar je ook helemaal van onder de indruk bent. Voor veel mensen maakt het zelfs, dat hun leven er 180 graden door omdraait!
Dat is nogal wat! Eén ervaring en je hele leven staat op zijn kop!
Maar hoe ga je daar mee om naar de mensen om je heen?
Want het is heel fijn, dat je het zelf hebt gevoeld, maar het is nog heel iets anders om die Liefde ook aan anderen te geven.
Zelf vond ik het moeilijk, dat mensen om je heen je niet begrijpen. De Liefde die je Boven ervaren hebt, is heel anders dan de liefde die we hier kennen.
“De LIEFDE is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid.” Dit staat in 1 Korinthiërs 13: 4-7.
Zoals dit beschreven staat, zo kan het ook écht! Het is heel bijzonder, maar eigenlijk ook heel logisch. In alle BDE’’s komt de verbondenheid tussen alle mensen en God en engelen naar voren. Daaruit kun je concluderen, dat we echt met elkaar samen iets maken.
Dan is het ook logisch, dat je een ander niet gaat tegenwerken, maar dat je zoekt naar wegen, waarin je samen beter wordt. Dus dat je rekening houd met anderen. Maar ik heb het zelfs ervaren, dat het helemaal niet nodig is om voor jezelf te “zorgen”. Als je wensen hebt, dan mag je die kenbaar maken en dan komt er gewoon een moment, dat het “het” moment is, om die wens in vervulling te laten komen. En dan is het ook voor degenen om je heen het beste moment en geniet je veel meer, dan dat je op een moment iets wilt doen, alleen omdat jij het wilt. Dus als je afstemt, dan komt er gewoon een geschikt moment!
Soms hoor ik dat mensen die een BDE hebben gehad zich “nu heel sterk” voelen. En dan bedoelen ze daarmee, dat ze anderen niet meer nodig hebben. Veel mensen gaan zich dan verder bekwamen op het spirituele gebied of worden kunstenaar.
Het deed mij heel erg pijn om te horen en te zien, dat mensen zich dan op deze manier ontwikkelen. Er zijn redenen waarom sommige mensen dit gaan doen, maar ik kan het zelf niet goed begrijpen, dat wanneer je die Liefde ervaren hebt, dat je dan op een punt kunt komen, dat je anderen niet meer nodig hebt.
Voor mij was het juist andersom; als ik die Liefde ervaren heb, dan heb ik denk ik de verantwoordelijkheid te nemen om die Liefde dan te laten zien, zoals het bedoeld was.
Ik vind het moeilijk om te schrijven, maar regelmatig ervaar ik bij mede-bde’rs, dat ze zelf in het middelpunt komen te staan, omdat zíj die ervaring hebben gehad en het dús weten.
Het is begrijpelijk, dat je na zo’n intense ervaring erkenning wilt voor wat je meegemaakt hebt en ik vind het ook begrijpelijk, dat mensen dan in occulte zaken terecht gaan komen, omdat ze daar dan wel iets met hun spirituele gevoelens kunnen doen én erkenning krijgen…
Het is ook begrijpelijk, dat mensen op allerlei manieren gaan zoeken om iets met hun ervaring te doen en ik vind het daarom ook heel jammer, dat er nog in zoveel kerken en bij zoveel christenen geen ruimte is, om over een bde te praten. Naar mijn idee drijven we daarmee veel mensen uit de kerk weg, terwijl we juist heel veel van ze kunnen leren.
Voor mij staat dat haaks op wat ik ervaren heb; ik sta juist niet meer centraal; ik geniet intens van de verbondenheid en wil juist heel graag dingen met andere mensen samen doen. Ik geniet nu intens van de goede dingen die anderen kunnen en doen! En dat komt, omdat we echt met elkaar dit grote Plan, wat God bedacht heeft, mogen laten uitvouwen. Daar wordt de wereld anders door!
Ons wordt erg vaak geleerd, dat we autonoom moeten zijn, maar dat zijn we niet; je kunt niet zonder anderen. We zijn niet gemaakt om helemaal alleen te kunnen overleven en dat moeten we dus ook niet gaan proberen. Adam voelde zich toch ook alleen!
Ik heb erover nagedacht hoe het kan komen, dat bde’rs zo verschillend op de Liefde reageren. Ik denk, dat dat komt, omdat je wanneer je niet op de Liefdesbron afstemt, niet in staat bent om die Liefde uit te dragen. Je kunt dan alleen doen, zoals je het zelf interpreteert. Dan is het ook weer alleen jij. En dat is weer geen verbondenheid.
Wanneer je afstemt, in verbondenheid, op de Liefdesbron, God, dan kan Hij je vullen met de Liefde die je in je bde ervaren hebt. Doe je dat niet, dan mis je de verbondenheid en kun je ook niet in Zijn Liefde verder je leven leiden. Constant blijven afstemmen op Hem blijft dus nodig om te groeien in de Liefde.
4 maart 2009
Als je een BDE hebt gehad, kom je vaak heel anders in het leven te staan. Daardoor kan het zijn, dat mensen je niet meer begrijpen.
Ik denk, dat het kan komen, omdat je een heel ander wereldbeeld hebt gekregen.
Voor mij was het heel duidelijk, dat alles met elkaar te maken heeft; dat alles één is, allesomvattend. Het leven draait niet om mij, maar ik maak onderdeel uit van het geheel.
God is Degene die dit alles bedacht en geschapen heeft en dat maakt, dat er voor mij geen noodzaak meer is om me over allerlei dingen druk te maken. Want het is niet mijn plan of mijn werk, of mijn verantwoordelijkheid. Wat wel mijn verantwoordelijkheid is, is om mijn leven op Hem af te stemmen, zodat Hij met míjn leven kan doen, wat Hij wilde gaan doen. Dat geeft me zo’n rust, want Hij heeft mij tenslotte gemaakt en weet wat ik hier kom doen. Ik hoef dus alleen maar met Hem samen op zoek te gaan, wat Hij wil dat ik kan doen. En dan is het wel mijn keuze of ik dat wil. Hij laat mij daarin helemaal vrij!
En het maakt ook, dat ik me nog meer gerespecteerd voel door Hem, terwijl Hij GOD is, toch mag ik naast Hem staan en wil Hij graag weten wat ik graag wil…. Ook tijdens mijn BDE heb ik dat zó sterk ervaren, dat Hij mijn wil respecteert, alhoewel dat niet altijd in mijn voordeel is.
Ik heb ook heel sterk ervaren, dat Hij ons zo graag wil helpen, maar dat wij het zelf vaak niet willen. Wij willen het zelf doen… Maar waarom? Nu ik weet, dat Hij alles in Zijn Hand heeft en met deze wereld en met alles wat Hij geschapen heeft een Plan heeft, wil ik niet meer zelf bepalen, maar wil ik me graag overgeven aan Zijn Plan voor mijn leven.
Daarom leef ik nu ook heel anders. Als ik b.v. een afspraak heb en er komt een andere afspraak bij, dan vraag ik aan God; “Heer wat moet ik doen? ” Heel vaak komt er dan een soort “weten” welke afspraak ik moet verzetten, of ik weet het juist helemaal niet en dan komt er ineens een reactie van de andere kant, dat een afspraak niet doorgaat. Hierin heb ik zulke bijzondere dingen meegemaakt….
Dus mijn agenda ligt standaard in God’s Hand en Hij mag bepalen wat erin komt en wanneer….
Ook b.v. mijn studiekeuze heb ik zo duidelijk als Leiding van Hem ervaren. En ook toen de keuze gemaakt was en ik nog wat dingen moest voorbereiden om daadwerkelijk te kunnen beginnen, heeft Hij zó wonderlijk voorbereid en ook in een zó korte tijd!!! Dat had ik nooit zelf kunnen bedenken.
En dat zijn voor mij ook de “watermerken van God”; zien dat iets op zo’n manier gelopen is, dat ik dat nooit had kunnen bedenken. Gaaf is dat!
Het maakt dat ik nog dankbaarder word en God nog meer in mijn leven wil betrekken. Als de dingen in Zijn Plan passen, dan kan Hij ze ook zegenen!
2 maart 2009
Tijdens mijn BDE’s heb ik intens genoten van de verbondenheid die er is!
De verbondenheid is daar zó sterk, dat het ook direct intimiteit is geworden. Ik weet niet goed hoe ik dat moet uitleggen, maar het is zó dichtbij, maar ook zóó veilig en vertrouwd; héérlijk was dat!
Je mag daar zo helemaal jezelf zijn! Vanmiddag zat ik daarover na te denken en toen kreeg ik dit beeld; je hart zit nu van binnen; niemand die het ziet en niemand die weet wat er écht inzit.
Maar als je bij God bent, dan zit je hart aan de buitenkant, waar iedereen het kan zien. Maar het zit niet alleen aan de buitenkant, het is ook nog eens helemaal als deuren opengezet! Dus iedereen ziet direct wat er bij jou aan de binnenkant in je hart zit!
Nu was ik iemand die behoorlijk gesloten leek, maar er was niemand die echt wilde weten wie ik was. Voor mijn BDE’s pastte ik me daarom ook zo veel mogelijk aan iedereen aan, waarvan ik dacht, dat ik mezelf daar dan wel geliefd mee zou maken. Of ik hoopte op erkenning b.v. Maar echte vrienden had ik niet. Ik had wel “vrienden”, maar dat waren voor mij mensen waar ik dingen mee samen deed.
Maar aan de andere kant durfde ik dus zelf ook helemaal geen diepe contacten aan te gaan. Daarom was ik vrij stil en gesloten naar andere mensen. Daarmee hield ik hen ook op afstand.
Nadat ik zo intens ervaren had, dat God alles van me weet en het helemaal niet zinvol is, om dingen te verbergen (dat kan niet eens bij Hem) veranderde ik behoorlijk op dit punt!
Ik vond het zó heerlijk, dat Iemand alles van mij weet; het gaf zo’n rust en ontspanning! Hoe leg ik dat uit?
Doordat ik me steeds aanpastte, moest ik ook opletten wat ik bij wie zei. Dat was toen niet meer nodig. Maar God wist ook wat ik nodig had en zag mijn mogelijkheden, mijn talenten, mijn voorkeuren…
Ook zag Hij mijn verdriet om wie ik niet bedoeld was om te zullen zijn. En het is heerlijk om nu te weten, dat Hij weet wie ik wel bedoeld was om te zullen zijn!
God heeft in mijn BDE’s mijn hart heel diep geraakt, waardoor ik nu beter kan voelen dan voor mijn BDE’s, wat er in mij leeft. Maar het is wel een hele weg om te gaan. Er zit zoveel verstopt in je hart en het kost je ook heel wat, om dat te willen opruimen en het aan Hem over te geven.
Maar nu weet ik, dat Hij er iets kostbaars van kan maken en daarom helpt het mij nu iedere keer weer om meer mezelf te zijn. Gewoon; dit ben ik en je doet het er maar mee!
Ik sta open voor verandering en groei en daar geniet ik ook van. Maar dat niet alleen; het is ook fantastisch gaaf om naar andere mensen te kijken en dan te zien en te weten, hoe God ook naar hen kijkt! Dan kijk je heel anders naar mensen! Andere mensen zijn geen concurrenten meer van elkaar, wat ik vaak zo wel ervoer. Nu zie ik andere mensen met hun eigen unieke mogelijkheden en talenten, waar God ook hen graag bij wil helpen om ze te ontwikkelen. En dat gaat het beste, als je open en eerlijk bij elkaar kunt zijn!! Als je gewoon mag zeggen wat je ergens van vind, of waar je van geniet! Dat maakt dat er ook onderling verbondenheid ontstaat en dan verdwijnt de eenzaamheid!
Veel mensen kunnen het helaas niet aan, om echt in hun hart te durven laten kijken. Ze ervaren dat als bedreigend en dat deed ik zelf vroeger ook en soms nog steeds natuurlijk. Maar ik heb toch ervaren, dat het juist helemaal niet bedreigend is, om de binnenkant van je hart te laten zien; het geeft echt heel veel rust, ruimte, ontspanning, vrede….
De gelukkigste momenten in mijn leven zijn die, waar je er echt voor een ander kunt zijn en waarin je échte verbondenheid ervaart met elkaar….
In 2006 was ik veel dingen uit mijn BDE aan het verwerken en toen schreef ik in mijn dagboek;
…, dat ik hoop om de verbondenheid met anderen te kunnen vergroten. De LIEFDE die in mij is, wil er nog steeds heel erg graag uit!
En minstens zo belangrijk; wil ook graag beantwoord worden!
Mag ik zijn wie ik ben?
Zonder verbondenheid kan ik niet meer leven; zonder verbondenheid sta ik op mezelf, mét verbondenheid maak ik deel uit van alles om mij heen.
Zonder verbondenheid voel ik me “dood”, mét volop in het leven, energiek,; voel je je hart opspringen van vreugde bij de gedachte alleen al!
We zijn bedoelt om in verbondenheid met God én met elkaar te leven…
24 februari 2009
Wat je tijdens je BDE meemaakt, blijft een zó intens waardevol moment, dat je daar, zeker als het hier in dit leven moeilijk is, zó naar terug kunt verlangen.
Maar het is een vlucht uit het heden en dus niet goed. Ik moet mezelf dan soms ook echt beetpakken en mezelf eruit slepen.
Ik vergelijk het dan ook met een verslaving voor mezelf; als het leven moeilijk is, dan is het het moeilijkst om niet met verkeerde dingen aan de slag te gaan. Dit is mijn punt, wat ik in de gaten moet houden.
En daarom wil ik juist niet wegvluchten voor de moeilijke dingen in mijn leven.
Ik ervaar het ook als een extra verantwoordelijkheid om zorgvuldig met mijn ervaringen om te gaan. Ik “weet” meer en moet die kennis dus vooral ook voor mijn eigen situatie toepassen.
Ik heb het sterk ervaren, dat de Liefde die ik meegekregen heb, bedoeld is om door te geven. Vandaar ook, dat ik denk, dat ik zélf het goede voorbeeld zal moeten geven, omdat ik die ervaringen gehad heb. En als iemand anders dat niet meegemaakt heeft, dan kun je van de ander ook niet verwachten, dat hij of zij dan wel zal beginnen met op God’s manier Liefdevol met elkaar om te gaan.
Wat ook belangrijk is om dit te kunnen doen, is steeds weer afstemmen op God. En dan kom ik bij hét doel voor dit leven; dat je God zo goed mogelijk leert kennen en zo dicht mogelijk bij Hem kunt leren zijn.
Als je Zijn Liefde hier niet leert kennen, dan kún je straks niet dicht bij Hem zijn, terwijl het juist dáár zó gaaf is…..
Dat wil je echt niet missen!
En het voordeel als je dicht bij Hem bent, is dat je ook alles leert loslaten, omdat het hele universum, met alles erop en eraan, Zijn grote plan is, waar wij niets aan kunnen toevoegen of veranderen. Wel kunnen we ons beschikbaar stellen aan Hem, zodat Hij zijn plan door ons heen kan uitvoeren en Grote Dingen doen!
Sinds ik dit weet, ben ik alles aan het loslaten en ga ik steeds meer zien, wat God dan kan doen! En dat raakt me iedere keer weer zo intens….. Dan herken ik ECHTE LIEFDE als voorproef, van wat ons straks in de hemel te wachten staat….
Een gedicht wat ik daarover kortgeleden schreef is;
Het leven is veel makkelijker dan je denkt
God’s Grote Plan
jij als onderdeel
Afhankelijk van God, zelf alles loslaten
In Zijn Liefdevolle Hand
en dán gebeuren er Grote Dingen!
Géén controle
Géén gepieker
Géén zorgen
Géén slapeloze nachten
Heerlijk leven als een kind
Genieten van de dingen om je heen
Van de natuur
van het seizoen
van het weer
van je man en kinderen
van een vreemde op straat
die je toelacht…..
Powered bij FireStats