Zeteo; een zoektocht
Bijna-dood-ervaringen

De volgende vraag kreeg ik kortgeleden in mijn mail-box;

> Wat me verwondert is dat sommige mensen zo zeker weten dat ze Jezus hebben
> ontmoet, b.v. het verhaal van de leeuw.

Meestal is het gewoon een “zeker weten” dat het Jezus is, of God, of Allah. Bij mij was dat in de ervaring van de Leeuw het geval. Dan is het echt een innerlijk weten en daar kan je ook niets anders van maken.

Aan de andere kant heb ik ook de ervaring uit de Herberg, waarin ik schrijf, dat ik God heb ontmoet. In die ervaring was het voor mij een gevoel, dat Hij het was en daarom zeg ik daar ook bijna altijd bij, dat Hij “naar mijn idee” God is.

God zien, is voor mij ook niet hetzelfde als iemand zien, zoals wij dat hier op Aarde doen. Het is geen fysieke verschijning, maar aan de andere kant wel fysiek maar op een andere, toch wel geestelijke manier. De uitstraling was een heel belangrijk aspect, maar het is de uitstraling van de persoonlijkheid. Ik zag niet een fysiek gezicht, zoals je dat hier hebt. Je “ziet” iemand daar, zoals die persoon IS. En daarmee “ken” je iemand dan beter, dan dat je, zoals hier, naar iemands uiterlijk kijkt.

Dus je herkent iemand daar beter doordat je zijn persoonlijke uitstraling ziet; wie hij/zij werkelijk is, dan aan de uiterlijke kenmerken die iemand heeft. En dat is voor Boven dus net zo fysiek, zeg maar, als dat hier alleen het uiterlijk fysiek is.

Iemand herkennen aan de persoonlijkheid is veel intenser; geeft direct een veel diepere verbondenheid. Je kunt dat een beetje herkennen, als je b.v. iemand voor het eerst ziet, die je niet direct een positieve indruk geeft, maar waarmee je toch samen dingen moet gaan doen. Als je iemand daardoor beter leert kennen en gaat waarderen, dan wordt het uiterlijke beeld over die persoon ook mooier.

Dan heb je je beeld over die persoon laten groeien door de persoonlijkheid erbij te betrekken. En dat aspect is in de Hemel dus belangrijker dan het uiterlijk op zich.

In de hemel heb je geen lichaam nodig. Dus “je bent” is in principe gewoon voldoende.

De ene keer keek ik naar beneden en zag, dat ik inderdaad wel een “lichaam” had, maar dat zag ik dan doordat ik een soort wit, transparant gewaad droeg.

Meestal is het zo, dat het er gewoon helemaal niet toe doet, wat je aanhebt. Dat zie je dus ook niet. Je hebt met iemand te maken en daar weet je alles van wat nodig is. Dat is trouwens heel erg prettig, dat een ander je helemaal kent, zoals je bent.

Maar in een andere bde droeg ik iets met een capuchon eraan. Wat ik verder aan had, dat deed er dus weer helemaal niet toe, maar de capuchon had een functie en die weet ik dus wel te herinneren.

Ook in het huis in de bde “Kopenhagen”, was er in het huis niets aanwezig, behalve de dingen die echt een functie hadden, terwijl ik wist, dat alles er was…

En in de bde “Gezin met 13 kinderen” kwam er ook alles wat nodig was bij, maar op het moment dat het een functie kreeg.

Ik merk wel, dat ik zelf nu ook niet meer let op wat iemand aan heeft; ik zie het soms wel, maar het is niet waar ik in eerste instantie op let. Voor mij zijn de ogen belangrijker geworden, omdat je daar vaak veel in kunt aflezen. En als iemand er leuk uitziet, dan zeg ik dat vaak ook, maar het is gewoon niet belangrijk, wat dus niet hetzelfde is, dat ik geen aandacht zou besteden aan hoe ik me nu kleed. Dat is voor hier wel belangrijk en daarom pas ik me daar ook in aan.

Maar ik ga iemand niet beoordelen op zijn uiterlijk. Dan mis je heel veel!

Als je in iemands ogen kijkt, dan zie je iemand makkelijker zoals Jezus hem of haar ziet en dat maakt alles anders.

Daar kun je mensen ook heel erg mee helpen, omdat je kunt laten merken, dat je hen ziet, écht ziet. En dan kunnen mensen soms echt helemaal openbloeien. En dat is genieten! En vaak heb je er dan nieuwe vrienden bij!